خشونت در شعر معاصر ایران

خنجر به گلوگاه (خشونت در شعر فارسی:دهه های 1350-1290،کامیار عابدی، نقد و بررسی کتاب تهران،ش46،بهار 1394،صص32-23).

 

*با توجه به غلبه آرمان های سیاسی و اجتماعی در دهه های 1350-1290،عجیب نیست که رگه هایی از خشونت در شعر فارسی این عصر یافت شود.

*در واقع، در عصری که میان نیکی و بدی،زیبایی و زشتی ، و ابلیس و قدیس تقسیم شده بود،از انسان/شاعر ایرانی انتظار نمی رفت که دومی را برگزیند.بی شک،در چنین دیدگاهی،خشونت به صورت پنهان یا پیدا،راهبر به وضعیت مناسب تر جلوه می کرد.گویی در آسیای وضعیت موجود (تلخ،غیرقابل تحمل) و  وضعیت موعود (شیرین، رویایی) ،نقد،مخالفت و خشونت ملازم و ناگزیر هم پنداشته می شود.

*در مقاله بالا،در حد توان مولف،با اشاره با نمونه های متعدد از دیوان ها/مجموعه شعرهای ده شاعرایران در دوره تجدد،این موضوع در زمینه تاریخی اش شناخته و بررسی شده است.

/ 0 نظر / 36 بازدید